É UNHA CARTA PARA MIGUEL (OLLO O CAN)
QUERIDO MIGUEL:

Non nos coñecemos, aínda que somos compañeiros de “fatiga”: os dous somos voluntarios no Refuxio.

Encantoume a túa páxina en Internet. Cheguei a ela a través da páxina de Abeiro. Ten razón Eviña: as túas fotos son moi boas, so hai unha pega: non está o meu can, MEDOS, a lo menos non está con unha historia, unha historia bonita, que sería a que el merecería.

Eu coñecín a medos cando chegou atropelado. Pobre, parecía un trapiño, alí tirado nunha esquina, cunha dor que imaxino insoportable, tapándose os ollos cunha patiña, imaxino que pensando “non quero saber mais nada deste mundo asqueroso” ... e o encordio da SUNI cunha pata enxesada saltando continuamente encima del, e el sen dicir nin mu.

¡Pobres canciños abandonados!: atropelados, golpeados, esquecidos. ¡Pobres bichos que para algúns non teñen sentimentos, non sofren, non son mais ca obxectos. ¡Pobres os que así pensan, que non disfrutarán nunca do máis desinteresado dos amores!

Tamén lin o comentario que fixo un cazador “anónimo” ¿por qué anónimo?, que demostra “unha profunda ignorancia e atrevemento” en relación co mundo dos cazadores, sobre todo cando di que falamos de oídas.

Realmente non quixera ser “borde” pero sinceramente penso que este señor vive nos mundos de Yupi. E como xa dixen que non quero ser borde, so me gustaría que viñese ao Refuxio, non de visita, encantaríame que, xa que dí que ten tanto amor polos animais, viñese de voluntario só, por exemplo, dous días a semana, unhas dúas horiñas, (TODOS OS VOLUNTARIOS DE BANDO, TRABALLAMOS, ALGUNS VIVEN BEN LONXE), durante un mes, e vise o “de oídas que falamos”. E posible que, a pesar da experiencia que di que ten, descubrise un mundo distinto: o do verdadeiro amor aos animais, a entrega dalgúns e o que fan outros.

... E ímolo deixar ai. O resto xa o dixo a miña querida Susana.


Bicos mil


ESTHER BARREIRO NOGUEIRA




Nota: non teño ningún inconveniente en que publiques a miña carta no blog, se o crees oportuno.